Juliusz Słowacki uważany jest za rywala Adama Mickiewicza do miana wieszcza narodu. Niestety poeta za życia nie był w pełni doceniony. W listach do matki często dawał wyraz poczuciu krzywdy i osamotnienia. Największy wpływ na odbiorze jego twórczości zaciążyła niepochlebna opinia Mickiewicza, który skwitował pierwszy utwór Słowackiego stwierdzeniem, że „ jest to gmach piękną architekturą stawiony, jak kościół, ale w kościele tym Boga nie ma”. Poeta urodził się w Krzemieńcu na Wołyniu jako jedyne dziecko Salomei z Januszewskich i Euzebiusza Słowackiego. Duży wpływ na jego rozwój miało środowisko intelektualne Krzemieńca i Wilna, zwłaszcza atmosfera salonu literackiego pani Salomei. Ukończywszy studia prawnicze w Wilnie w 1829, Słowacki wyjechał do Warszawy, gdzie otrzymał posadę aplikanta w Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu. W tym czasie powstały jego pierwsze utwory, na których wyraźnie piętno odcisnęły lektury Juliusza, zwłaszcza dzieła Byrona, Szekspira i Mickiewicza. W kwietniu 1848 Słowacki, na wieść o wybuchu Powstania Wielkopolskiego wyruszył do Poznania. Śmiertelnie chory na gruźlicę, nie mógł walczyć, ale wziął udział w obradach Komitetu Narodowego. Zmarł rok później w Paryżu.