Tadeusz Różewicz urodzony 1921, jest pisarzem na którego twórczości doświadczenie wojenne wycisnęło Pietno szczególne. Rówieśnik Baczyńskiego i Gajcego w przeciwieństwie do nich ocalały z okupacyjnej pożogi – sporą część swej literackiej refleksji poświęcił ukazywaniu wielostronnych konsekwencji wojny: psychologicznych, moralnych, społecznych. Począwszy od lat 60. Równie ważne miejsce w jego pisarstwie zajęła problematyka w spółczesna. Zarówno w poezji, jak i w dramacie, Różewicz zaczął występować jako namiętny krytyk „cywilizacyjnego śmietnika”, degradującego wszelkie wartości. Przedmiotem surowej analizy czynił współczesny rozpad więzi społecznych, dominujący w kulturze masowej Kisz, powszechny relatywizm moralny. Pisarz urodził się w Radomsku. Różewicz debiutował w 1938 kilkoma wierszami na łamach prasy młodzieżowej. W dramaturgii pisarz rozwijał tę samą, krytyczną i szydercza, diagnozę współczesności, jaka postawił w swojej poezji. Jako prozaik dawał wyraz doświadczeniom wojennym (np. tom opowiadań „Opadły liście drzew”, 1955), dramatowi wyobcowania jednostki we współczesnym świecie (powieść „Śmierć w starych dekoracjach”, 1970), refleksjom o sztuce (zbiór szkiców „Przygotowanie do wieczoru autorskiego”, 1971).