Literaturę polskiego oświecenia na wyżyny wyniósł Ignacy Krasicki. Najwybitniejszy przedstawiciel rodzimego klasycyzmu, nazywany przez współczesnych „ Księciem Poetów”, był człowiekiem niezwykle wszechstronnym. Urodził się w Dubiecku koło Sanoka w rodzinie kasztelana chełmskiego. Od najmłodszych lat przeznaczony do stanu duchownego, uczył się w Kolegium Jezuickim we Lwowie i w Warszawskim seminarium Misjonarzy, następnie zaś studiował w Rzymie. Uczestniczył w organizowaniu teatru Narodowego, jako przyjaciel Stanisława Augusta brał udział w sławnych „obiadach czwartkowych” oraz był współtwórcą i redaktorem pisma „Monitor”. W nagrodę za usługi oddane królowi otrzymał w 1766 roku Biskupstwo warmińskie i tytuł książęcy. Jako pisarz uprawiał gatunki należące do wszystkich rodzajów literackich, próbując swych sił także na polu publicystki, historii literatury np.: „ O rymotwórstwie i rymotwórcach” oraz twórczości przekładowej np.: „ Pieśń Osjana” James’a Macphersona. Dał się również poznać jako encyklopedysta czego przykładem może być „ Zbiór potrzebniejszych wiadomości” w tomach pierwszym i drugim. W 1795 roku „Książę Poetów” otrzymał arcybiskupstwo gnieźnieńskie, przenosząc swą siedzibę do Łowicza i Skierniewic. Zmarł w czasie pobytu w Berlinie.