Osobnym zjawiskiem na mapie polskiego romantyzmu było komediopisarstwo Aleksandra Fredry (1793 – 1876). Odrębność autor „Zemsty” zawdzięczał nie tylko uprawianemu gatunkowi literackiemu, mało cenionemu przez romantyków, lecz przede wszystkim prezentowanej przez siebie wizji świata, stojącej na antypodach mesjanistyczno – tyrtyjskiego kanonu epoki. Metafizyce przeciwstawiał Fredro realizm i zwyczajność życia, podniosłym syntezom losu narodowego – dowcipne, choć przenikliwe, studia ludzkiego charakteru. Taka postawa w czasie, gdy Polacy wciąż odczuwali skutki przegranego powstania listopadowego ściągnęła na pisarza ostre ataki ze strony zaangażowanych twórców m.in.: Goszczyńskiego, oskarżających go o obojętność wobec żywotnych spraw narodu. Stało się to jedna z przyczyn długotrwałego milczenia Fredry po roku 1835. Jakkolwiek to twórczość komediowa uczyniła Fredrę sławnym, uprawiał on także inne gatunki – opowiadanie, poemat, bajkę („Paweł i Gaweł”, „Małpa w kąpieli”), aforyzm („Zapiski starucha”), pełne humory, narracje zbliżone do Gawędy, wspomnienia z czasów dzieciństwa i młodości, stanowiące m.in. kapitalny dokument udziału pisarza w wojnach napoleońskich.