Jedna z najciekawszych książek o Zygmuncie Krasińskim, autorstwa Marka Bieczyńskiego, nosi tytuł „Czarny człowiek”. W metaforze tej kryją się najbardziej charakterystyczne rysy całej twórczości pisarza: fascynacja doświadczeniem śmierci, oraz pełne ekspresji wyobrażenie świata zmierzającego do nieuchronnej katastrofy. Krasiński urodził się w Paryżu w rodzinie arystokratycznej. Edukacje otrzymał najpierw domową, potem kształcił się w Liceum Lindego, a następnie na wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Od wczesnej młodości cieniem na jego życiu położyła się tyrania ojca, Wincentego, generała Napoleońskiego. Na okres formowania się osobowości Krasińskiego przypadł wybuch Powstania Listopadowego. Przebywający wówczas w Rzymie twórca chciał wziąć udział w walce, ale na drodze stanął mu zdecydowany zakaz ojca, uważającego Powstanie za jakobińską rewolucję skierowaną przeciw arystokracji. Poddanie się woli generała uznał Zygmunt już wkrótce za trwałą plamę na własnym honorze. Ostatnia dekadę życia wieszcza charakteryzował zanik sił twórczych. Niszczony chorobami, nie powiększył już znacząco swego skromnego dorobku. Mówiąc o „skromnym dorobku”, należy wszakże pamiętać, że Krasiński był autorem najwybitniejszego dzieła epistolografii – zbioru 3500 listów. Zmarł w Paryżu.